10 listopada 2026

Moje treningi: Powiatowe Centrum Sportowe w Staszowie

Moje treningi: Powiatowe Centrum Sportowe w Staszowie
[REKLAMA NIESPONSOROWANA - za wszystkie wejścia płaciłam z własnej kieszeni!] 

Moje treningi: Powiatowe Centrum Sportowe w Staszowie

Basen w Staszowie

Na terenie pływalni znajduje się główny basen sportowy o wymiarach 12,5 × 25 m, wyposażony w sześć torów pływackich oraz słupki startowe. Niecka ma głębokość od 1,35 do 1,80 m i jest dostępna dla osób indywidualnych, oraz wykorzystywana zarówno do pływania, jak i organizacji zawodów sportowych oraz zajęć prowadzonych pod opieką instruktorów. 

Czasem podczas wakacji lub ferii zimowych na torze zostaje ustawiony wodny tor przeszkód.
Moje treningi: Powiatowe Centrum Sportowe w Staszowie

Obok głównej niecki znajduje się mniejszy basen przeznaczony przede wszystkim do nauki pływania. Ma on wymiary 8 × 12,5 m, trzy tory oraz głębokość od 0,8 do 1,1 m. Znajdują się w nim również bicze wodne. 

W sąsiedztwie małego basenu znajduje się także jacuzzi, z którego jednocześnie może korzystać do pięciu osób. Jedną z dodatkowych atrakcji obiektu jest 60-metrowa zjeżdżalnia wodna. 

Do sauny przechodzi się bezpośrednio z hali basenowej - po przejściu przez barierki zegarek przestaje naliczać czas pobytu na basenie, a zaczyna się odliczanie korzystania z sauny. W jej wnętrzu znajduje się piec wyposażony w rozgrzewające się do wysokiej temperatury kamienie. Elektroniczny regulator pozwala ustawić temperaturę oraz zaprogramować czas pracy pieca. Dla wygody użytkowników sauna została wyposażona również w klepsydrę do odmierzania czasu, termometr oraz higrometr. Jednorazowo może z niej korzystać maksymalnie 5 osób. Za saunę płaci się przy wyjściu.

Moje treningi: Powiatowe Centrum Sportowe w Staszowie


Moje postępy i cele treningowe

Tutaj w 2024 roku po raz pierwszy udało mi się przepłynąć żabką po samym dnie mały tor. To zachęciło do kontynuowania praktyki. 
Tutaj również w 2025 roku po raz pierwszy udało mi się przepłynąć delfinem po samym dnie mały tor.

Bywam tutaj sporadycznie, kiedy mam chęć, na zmianę z wizytami w Połańcu. Głównie wtedy, gdy mam z kim, aby zagrać w tenisa stołowego. Często od razu na koniec korzystam z sauny. 

Zależy mi na wzmocnieniu i rozruszaniu ciała po wielu godzinach pracy. Szanuję swoje plecy i chcę przeciwdziałać skutkom przeciążenia wynikającego z trybu pracy. Chcę dalej poprawiać swoją wydolność, wytrzymałość i ogólną sprawność ruchową, a jednocześnie utrzymywać dobrą kondycję na co dzień. 

Pływanie traktuję również jako uzupełnienie treningów pole dance – zależy mi na rozwijaniu cech motorycznych, które przydają się także podczas treningu na rurce.

Moje treningi: Powiatowe Centrum Sportowe w Staszowie


Sala do tenisa stołowego

Rozmawiałam z personelem - kiedyś tenis stołowy był płatny, ale ludzie nie szanowali sprzętu. Wymyślili więc rozwiązanie: udostępniają salę z dwoma stołami za darmo, natomiast nie wypożyczają paletek i piłeczek, każdy jak chce skorzystać, ma mieć swoje. 

Moje treningi: Powiatowe Centrum Sportowe w Staszowie

Lokalizacja

Ul. Oględowska 6. 28-200 Staszów, woj. świętokrzyskie

Praktycznie o pływaniu

Jeśli interesuje Cię pływanie również od praktycznej strony, zajrzyj do powiązanych wpisów:

16 września 2026

Moje treningi: Lovendove Pole Dance w Mielcu

Moje treningi: Lovendove Pole Dance w Mielcu
[REKLAMA NIESPONSOROWANA - za wszystkie karnety płaciłam z własnej kieszeni!] 
 
Moje treningi: Lovendove Pole Dance w Mielcu

Co mnie zaskoczyło w Lovendove Pole Dance 


W porównaniu do innych studiów, w których trenowałam, Lovendove mocno stawiało na statyk — zarówno podczas rozgrzewki, pojedynczych figur, jak często combosów. Dla mnie to było spore zaskoczenie, bo wcześniej miałam zaledwie jedną godzinę na rurce statycznej, podczas dnia zapoznawczego. 

Tutaj, jeśli zbyt mocno zacisnęłam rękę, żeby się nie zsunąć — blokowałam ruch i zostawałam w miejscu. Z kolei przy luźniejszym chwycie łatwo zjechać na dół. 

Wymaganie combosów na statyku jest frustrujące, zwłaszcza jeśli ktoś (tak jak ja) zaczynał głównie na spinie. 

Kilka razy myślałam o zmianie studia, ale realia w Mielcu są trudne — ceny w Mielcu są wysokie, w porównaniu do Lublina czy Kielc, pomimo wzrostu cen spowodowanych inflacją, i tak za takie same finalnie pieniądze można otrzymać szerszy zakres zajęć w wspominanych miastach. W Mielcu nie są honorowane karty typu FitProfit. Trafiłam też w Mielcu na praktykę: wymóg wykupienia karnetu od razu na 8 godzin w miesiącu. Karnet liczony jest dniami kalendarzowymi, a nie od daty zakupu — więc jeśli nie zdążysz wykorzystać wszystkich wejść (bo np. wypada Ci choroba czy wyjazd) — godziny przepadają, a nie masz możliwości zamrożenia karnetu (jak było w Leila w Lublinie). 

Powyższe informacje dotyczą zasad, które obowiązywały w czasie, gdy trenowałam i szukałam konkurencyjnej oferty w Mielcu w 2025 roku.

Moje postępy i cele treningowe 


Trenując w Lovendove, opanowałam z proponowanych przez trenerki figur: 
  • gemini, 
  • precelek, 
  • stargazer,
  • wariacja żabki, 
  • syrenka (po nazewnictwie tutejszym, w Lublinie pod tą samą nazwą była zupełnie inna figura), 
  • half embrace. 

Z własnej wizji: odwrócony krucyfiks. 

Powtarzałam też stare figury, dla przypomnienia. 

W 2025 roku moimi celami treningowymi było utrzymanie kondycji, dalszym rozwijaniu umiejętności oraz kontynuowaniu wypracowanego wcześniej spokoju i większego komfortu wobec własnego ciała — szczególnie do utrzymania wypracowanego spokoju związanego z cellulitem.

Była to oczywiście również kontynuacja wychodzenia z błędów wychowawczych lat 90., kiedy ciało często przedstawiano jako coś wstydliwego, niewłaściwego czy wręcz "grzesznego".

Moje treningi: Lovendove Pole Dance w Mielcu

Imprezy 


Miałam też okazję wziąć udział w dwóch imprezach: 

Drugie urodziny studia – „She was a fairy”  
Drugie urodziny Lovendove odbywały się pod hasłem „She was a fairy” – baśniowego motywu opartego na zwiewnych, tanecznych ruchach i estetyce wróżek.  

Moje treningi: Lovendove Pole Dance w Mielcu

Na tę okazję przygotowywałam własny świecący wianek, a cały proces jego powstawania pokazałam we vlogu na YouTube. Pod koniec filmu znalazło się również kilka ujęć z samej imprezy.  

Halloween 
Na wydarzenie przebrałam się za wiedźmę i przy tej okazji pierwszy raz wykorzystałam doszyte do spódnicy paski, które powinny znajdować się na wysokości talii. To był jeden z tych dni, kiedy strój był częścią zabawy, a nie tylko czymś, co trzeba dobrać do ćwiczeń.

Moje treningi: Lovendove Pole Dance w Mielcu

Takie wydarzenia były fajnym urozmaiceniem regularnych treningów i okazją do spotkania się z innymi osobami z grupy.


Obecnie studio zakończyło swoją działalność na mieleckiej starówie. Być może kiedyś powróci w innym miejscu.


Praktycznie o pole dance

Jeśli dopiero zaczynasz albo chcesz wiedzieć, jak wygląda pole dance od bardziej praktycznej strony, zajrzyj też do:

18 października 2025

Przebieg treningu pole dance oczami uczestniczki

Przebieg treningu pole dance oczami uczestniczki
Przebieg treningu pole dance oczami uczestniczki

Zajęcia pole dance różnią się w zależności od szkoły, instruktorki czy stopnia zaawansowania grupy. Jednak mają kilka stałych elementów, które tworzą całość treningu. Poniżej opisuję, jak zazwyczaj wygląda lekcja pole dance na podstawie moich doświadczeń ze [REKLAMA NIESPONSOROWANA, ZA WSZYSTKIE WEJŚCIA PŁACIŁAM ZA SWOJE] Spin-up w Kielcach, Leila w Lublinie oraz Lovendove Pole Dance w Mielcu.

Rozgrzewka – od stania po brzuszki na rurce

Każde zajęcia zaczynają się od rozgrzewki, która przygotowuje ciało do dalszej pracy. Zaczynamy od prostych ćwiczeń w pozycji stojącej, takich jak bieg, krążenia ramion, czy mobilizacja bioder. Z czasem przechodzimy do bardziej angażujących elementów – brzuszków i V-ek wykonywanych już na rurce. Całość trwa zwykle około 20 minut i naprawdę daje się odczuć w mięśniach.

Figury na rurce – powtórka lub coś nowego

Główna część zajęć to nauka figur na rurce. W zależności od tego, czy trenujesz regularnie w jednej szkole, czy chodzisz do różnych klubów w zależności od dostępności zajęć, możesz trafić na powtarzanie znanych już elementów albo na całkiem nowe figury.

Instruktorka najczęściej pokazuje technikę, a później każdy ćwiczy samodzielnie, otrzymując na bieżąco wskazówki. Gdy potrzebujesz asekuracji, wzywasz trenerkę i ona pomaga.

Zanim jednak wejdziesz na rurę, warto przetrzeć ją szmatką nasączoną alkoholem – dzięki temu pozbędziesz się potu i kurzu, a rurka będzie lepiej „trzymać”. Wiele osób przeciera ją również w trakcie treningu, jeśli zauważą, że chwyt zaczyna słabnąć. Można też zainwestować w magnezję, która poprawia przyczepność dłoni i ciała. Warto również po zajęciach po sobie posprzątać, aby nie utrudniać treningu innym grupom.
O problemie ześlizgiwania się z rury przedstawiłam szczegółowo w osobnym wpisie.

W lata temu (2013-2014) tam, gdzie miałam treningi boksu, trener w trakcie treningu (1,5h) pouczał, aby nie pić wody. Nie pamiętam już jego uzasadnienia z tego dnia. W pole dance takiego zakazu nie spotkałam w żadnym z klubów co trenowałam – uczestniczki zwykle popijają po kilka łyków między figurami, a 0,5 litra wody lub izotonika spokojnie wystarcza na całą godzinę ćwiczeń.

Ważne jest też, by każdą figurę wykonać na obie strony – dzięki temu ciało rozwija się równomiernie, a różnica w sile między stronami nie staje się przeszkodą w dalszych postępach. To właśnie w tej części czujesz największą satysfakcję z postępów – kiedy uda Ci się pierwszy raz zrobić figurę, która na początku wydawała się niemożliwa.

Stretching – odprężenie na zakończenie

Na koniec przychodzi moment wyciszenia. Stretching to ważna część zajęć – pozwala rozciągnąć mięśnie, które mocno pracowały podczas treningu, i zapobiega zakwasom. Często jest to kilka spokojnych minut (przeważnie 5 minut) pozycji przy rurce, podczas których ciało powoli się uspokaja, a Ty masz czas, by odetchnąć i poczuć satysfakcję z dobrze spędzonej godziny. Niektóre kluby mają w ofercie osobne zajęcia ze stretchingu, w Lela w Lublinie często najpierw szłam na godzinę zajęć na rurce, a potem ubierałam skarpetki i legginsy i zostawałam na godzinne zajęcia ze stretchingu, z wykorzystaniem mat i kostek.

W miejscach, w których trenuję (i trenowałam wcześniej), godzina treningowa trwa 55 minut, a pozostałe 5 minut to przerwa na wymianę grup.

Dlaczego warto?

Każdy trening pole dance to połączenie siły, gibkości i zabawy. Dzięki regularnym zajęciom ciało staje się coraz silniejsze, bardziej wytrzymałe i elastyczne. Z czasem zauważasz też, że poprawia się koordynacja ruchowa i świadomość własnego ciała. Do tego dochodzi ogromna satysfakcja – bo nic nie motywuje tak, jak moment, w którym po wielu próbach udaje Ci się zrobić figurę, o której jeszcze niedawno myślałaś, że jest poza Twoim zasięgiem.

Nie można też zapominać o społecznej stronie zajęć. Na treningach poznajesz osoby o podobnych pasjach, a wspólne próby i śmiechy budują więź. Poza imprezami organizowanymi w klubie zawsze możesz umówić się z dziewczynami z zajęć na kawę czy wspólne wyjście do miasta – to świetna okazja, by przenieść znajomości z sali treningowej do życia codziennego.


Praktycznie o pole dance

Jeśli dopiero zaczynasz albo chcesz wiedzieć, jak wygląda pole dance od bardziej praktycznej strony, zajrzyj też do:
[POST NIESPONSOROWANY]
Dzięki realizowanym na blogu współpracom komercyjnym, linkom afiliacyjnym i banerom reklamowym masz dostęp do wszystkich treści na blogu za darmo!

04 października 2025

Jak zaczęłam swoją przygodę z pole dance: z przypadkowego widza na widowni do codziennych treningów

Jak zaczęłam swoją przygodę z pole dance: z przypadkowego widza na widowni do codziennych treningów

Jak to się wszystko zaczęło… Pierwszy raz na żywo pole dance widziałam podczas zaproszenia na FIT Weekend organizowanego w galerii Echo Kielcach w sobotę 8 kwietnia 2017 roku. 

Od widza do tancerki: jak zaczęłam swoją przygodę z pole dance

Następnie podczas Targów Kielce, w ramach wspomnianego eventu, odbywały się zawody Pole Dance Show. Było to jedno z największych wydarzeń pole dance w Polsce, organizowane przez szkołę tańca My Way i Targi Kielce.

Pamiętam, że wybraliśmy się tam, będąc już w na Blogotoku w sobotę, była okazja, bo nikt nie blokował przejścia z hali do hali.

Miałam 2 bilety na samą imprezę FIT Weekend, i miałam iść z niedoszłym facetem w niedzielę… ale typ zawiódł i wystawił do wiatru, więc wejściówkę która miała być dla niego sprzedałam pierwszej napotkanej pod bramą osobie. Chyba nic więcej nie muszę tłumaczyć, dlaczego ma tytuł Niedoszły.

Jak zaczęłam swoją przygodę z pole dance: z widza na widowni do codziennych treningów

Takim sposobem po obejściu wszystkich hal, wróciłam na salę z mistrzostwami. Oglądałam wtedy część występów kobiet i mężczyzn. Pomimo że uczestniczki były wysokie, a szklanki i miejsce na widowni dodatkowo dodawało im optycznie wzrostu, nie budziło to we mnie myśli typu, że do tego sportu potrzebny jest nieludzki wzrost, tak jak to kojarzy się w pierwszej kolejności branża modelingu czy siatkówki. Ich ruchy były płynne, więc nie wiedziałam, nic wizualnie nie sugerowało, że w przyszłości to będzie trudny i bolesny sport.

Jak zaczęłam swoją przygodę z pole dance: z przypadkowego widza na widowni do codziennych treningów


🧘 Pierwsze kroki

Postanowiłam spróbować swoich sił na zajęciach pole dance. Pierwszą godzinę zaliczyłam rok później podczas Dnia Kobiet w jednym ze studiów tańca w Kielcach. Pamiętam, że nie miałam stroju typowego dla tego typu zajęć, wybrałam się w zwykłych szortach i niebieskiej bokserce. Żadna z moich koleżanek w tamtym czasie nie trenowała tej dyscypliny, ani nie miała wolnego dnia, aby pójść ze mną na próbne zajęcia. Tak oto mój pierwszy raz na rurze miał miejsce mając już 23 lata.

To było wielkie szczęście, że algorytm FB w porę pokazał, że jest taka możliwość. Nie miałam jeszcze w tamtych czasach takiej wiedzy jak dziś na temat algorytmów Social media, przez co nie byłam w stanie wpłynąć na to jakie treści mi pokazuje. Ciężko było mi doscolować do czegoś wartościowego, jak to wydarzenie. Miałam wtedy na głównej głównie śmieci, tematy hejtowane jak odciąganie uwagi od ustaw przez kontrowersyjne tematy przez polityków. Po części może to też było spowodowane tym, że jednak szkół z pole dance było na rynku malutko. Na 4 adresy jakie pamiętam, zwykłe siłownie wyrastały jak grzyby po deszczu, praktycznie co zakręt.

🎓 Droga do treningów

Decyzję o zapisaniu się na regularne treningi podjęłam dopiero po uporaniu się z problemami zawodowymi, prywatnymi, na ile to było wtedy możliwe zdrowotnymi i finansowymi. Dopiero po uregulowaniu tych problemów, mogłam myśleć o sobie na poważnie.

🏠 Przeprowadzka do Lublina

Po przeprowadzce do Lublina na studia, postanowiłam, że chcę kontynuować treningi pole dance. Szukając mieszkania, zwracałam uwagę na lokalizację względem klubów, ale zapisałam się dopiero miesiąc po osiedleniu. Przez to ominęło mnie klubowe Halloween zarówno w Kielcach, jak i w Lublinie.

⏰ Balansowanie życia

Z czasem nauczyłam się godzić grafik uczelni, treningów i prywatnych spraw. Zaczęłam poznawać "uroki" tego sportu, jak regularne odciski, siniaki, ześlizgiwanie się z rury, problemy z zapamiętaniem kolejności figur i zakwasy. 

W klubie gdzie trenowałam był wysoki poziom, trenowałam głównie u 🏆 Mistrzyni Polski i Świata w Pole Sport & Exotic PRO — dzięki niej każdy trening był jak lekcja od najlepszych 🥇.

Początkowo też przychodziłam na salę w zwykłej koszulce i szortach. Z czasem zakupiłam pierwszy model zabudowanego topu, typowego dla tej dyscypliny. Top sprawdzał się, również jako zwykły top zamiast koszulki w upał na działce, jak i element stylizacji do niektórych sukienek, więc gdy zaczął się rozpadać, kupiłam kilka sztuk na przyszłość. 

Siniaki i zakwasy - jako sobie z nimi radzić?

Zainwestowałam też w typowe krojem szorty, od firmy specjalizującej się w strojach dla tej dyscypliny. Oraz paski zakładane na nogi i biodra, które były w tamtych czasach modne wśród lokalnej społeczności. Ale doczekały się one założenia po raz pierwszy dopiero rok później, po powrocie do domu, oraz na sesję zdjęciową, którą zorganizowaliśmy z foto-kumplem.

Miałam też już wykonany makijaż permanentny brwi i ust, więc na zajęcia nie musiałam się malować. Zwykłe oświetlenie na sali, a do tego choć jak na tamte czasy to zaawansowany, aparat 5megapixeli w iPhone 4S, sprawiały, że na zdjęciach nie widać aż tak bardzo, że zmagałam się wtedy z czerwoną od genów twarzą.

🏅 Egzamin i certyfikat

W tamtych czasach, gdy trenowałam w Lublinie, ten klub gdzie trenowałam, organizował egzaminy z certyfikatami, przed dopuszczeniem do kolejnego poziomu. Niewiele brakowało, a nie zostałabym przepuszczona na następny poziom, bo instruktorka zwracała uwagę nie tylko na umiejętność i siłę do wykonywania figur, ale i znajomość nazewnictwa. Udało mi się wtedy zdać egzamin. Z czasem ta praktyka w klubie zamarła, i przez następne pół roku nie było już żadnego kolejnego egzaminu.

About me

BTW tego dnia byłam przekonana, że egzamin jest godzinę później. Opublikowałam przejazd powrotny do domu na Blablacarze. Jak miałam już pełen stan zarezerwowany, dopiero coś mnie natchnęło, aby sprawdzić godzinę egzaminu. Obdzwoniłam pasażerów, że wyjazd godzinę później, jedna tylko pasażerka zrezygnowała, pasażer i druga kobieta potwierdzili, że poczekają. Od razu po odebraniu certyfikatu pędziłam do szatni się ubierać i do samochodu, pasażer wydzwaniał, że już czeka. O mało co nie zarobiłam mandatu, a pasażer okazało się, że jest Białorusinem. Wtedy dopiero dukał pierwsze słowa po polsku, jakoś się dogadaliśmy i porozumieliśmy, że miał mieć przesiadkowy w Skarżysku autobus. Przez remont S7 i zmianę kursowania autobusów, autobus pasażera nie dotarł. Odwiozłam go pod same drzwi kwatery, którą miał zarezerwowaną, wymieniliśmy się kontaktami na FB i kolegujemy się dalej. Dziś już lepiej mówi po polsku.

💃 Pierwsze korki w tańcach kobiecych

W Lublinie zaliczyłam też godziny zajęć w tym samym klubie twerku, choreo i exotic. To jednak było zupełnie coś innego, niż samotne skakanie do zumby przed laptopem, gdzie właściwie nie masz żadnej konkretnej techniki, masz po prostu się ruszać i wiercić, zwykłe podskoki, machy i gdzieś tam upchane przysiady. Też zupełnie co innego niż bachata i kizomba, gdzie zdajesz się na partnera, praktycznie nic nie musisz myśleć. 

Jedno z przejść, które opanowałam jako pierwsze na zajęciach, polegało na wybijaniu nogi w niebo, przejściu przez podniesienie od ziemi jedną ręką, opadnięciu na zgiętą nogę i podniesieniu głowy do góry. To przejście jestem w stanie wykonać do dziś. 

Na te zajęcia zainwestowałam w ochraniacze na kolana, i zakolanówki, zwykłe czarne i z paskami na wysokości ud. Butów jeszcze nie kupiłam, mam stare szpilki mocno zabudowane sandałki na platformie, jeszcze z czasów inwestowania w sesje zdjęciowe. Ich inwestycja nigdy mi się nie zwróciła, to nie są buty do chodzenia, one nadają się tylko do wyglądu. Obecnie nie chodzę na wspomniane typy zajęć, mam nadzieję, że od przyszłego roku sytuacja pozwoli mi na to. Wtedy chcę zużyć wspomniane buty, i dopiero następnie zainwestować w typowe do tego typu zajęć. 


Praktycznie o pole dance

Jeśli dopiero zaczynasz albo chcesz wiedzieć, jak wygląda pole dance od bardziej praktycznej strony, zajrzyj też do:

[POST NIESPONSOROWANY]
Dzięki realizowanym na blogu współpracom komercyjnym, linkom afiliacyjnym i banerom reklamowym masz dostęp do wszystkich treści na blogu za darmo!

09 sierpnia 2025

Co zabieram na trening pole dance w torbie?

Co zabieram na trening pole dance w torbie?
Co zabieram na trening pole dance w torbie?

Wybierasz się na trening pole dance i zastanawiasz się, co powinno znaleźć się w Twojej torbie? Oto lista rzeczy, które ułatwią Ci zajęcia i sprawią, że poczujesz się komfortowo — zarówno na rurce, jak i poza nią:

✨ Strój treningowy – najlepiej sportowy top i krótkie spodenki. Im więcej odkrytej skóry, tym lepsza przyczepność do rurki. Jeśli jest już na zewnątrz ciepło, zimą ubieram się wielowarstwowo i często strój stanowi drugą warstwę, po bieliźnie, a pod dresem.

✨ Woda – nawodnienie to podstawa!

✨ Magnesja (grip) – czyli specjalny środek zwiększający przyczepność dłoni i ciała do rurki. Sprawdza się szczególnie przy trudniejszych figurach.

✨ Krem do rąk – po treningu dłonie mogą być przesuszone od magnezji, potu czy częstego mycia. Nawilżający krem pomoże szybko zregenerować skórę, zapobiega pęknięciom i sprawia, że dłonie wyglądają zdrowo mimo intensywnych ćwiczeń.

✨ Naładowany telefon – fajnie mieć miejsce, gdzie uwiecznisz postępy.

Nie musisz mieć wszystkiego od razu – z czasem sama przekonasz się, co jest Ci naprawdę potrzebne. A co Ty zawsze zabierasz ze sobą na pole dance?


Praktycznie o pole dance

Jeśli dopiero zaczynasz albo chcesz wiedzieć, jak wygląda pole dance od bardziej praktycznej strony, zajrzyj też do:


[POST NIESPONSOROWANY]
Dzięki realizowanym na blogu współpracom komercyjnym, linkom afiliacyjnym i banerom reklamowym masz dostęp do wszystkich treści na blogu za darmo!

09 lipca 2025

Co zabrać na basen? Lista rzeczy + porady pielęgnacyjne

Co zabrać na basen? Lista rzeczy + porady pielęgnacyjne
Co zabrać na basen? Lista rzeczy + porady pielęgnacyjne

Basen to idealne zakończenie tygodnia – czas na regenerację, rozluźnienie pleców i odciążenie stawów po wielu godzinach siedzącej pracy. Regularne pływanie pomaga mi nie tylko zadbać o kondycję, ale też zredukować napięcia, które gromadzą się w ciele przez cały tydzień. Żeby jednak wszystko przebiegło sprawnie, warto dobrze się przygotować – zarówno pod kątem sprzętu, jak i pielęgnacji. Oto, co zabieram ze sobą na każdy trening i jak dbam o siebie po wyjściu z wody. 

Strój i przebieranie – szybko i wygodnie

Pod dres w okresie zimnym, lub pod sukienkę, gdy jest ciepło, ubieram od razu strój kąpielowy – to pozwala mi zaoszczędzić czas w szatni. Dzięki temu nie muszę przebierać się na miejscu, tylko od razu zdejmuję wierzchnie ubranie i jestem gotowa do wejścia na halę basenową. To szczególnie wygodne, gdy basen jest zatłoczony lub gdy mam ograniczony czas. Klapki muszą być w plecaku na zmianę, praktycznie każdy basen wymaga zmiany obuwia przed wejściem na halę.

Włosy – przygotowanie przed i ochrona w trakcie

Przed wyjściem z domu dokładnie rozczesuję włosy i związuję je średniej grubości, zwykłą gumką – bez metalowych elementów, które mogłyby uszkodzić włosy pod czepkiem. Na miejscu związuję włosy w niski kok, który dobrze mieści się pod silikonowym czepkiem. Taki sposób chroni pasma przed kontaktem z chlorowaną wodą i minimalizuje ryzyko splątania. 

Ochrona skóry – SPF to podstawa 

Przed wyjściem na basen zawsze nakładam krem z wysokim filtrem SPF, nawet jeśli pogoda nie zapowiada pełnego słońca. Promieniowanie UV przenika przez szyby, a jeśli pływalnia ma duże okna skierowane na tor lub trenuję na odkrytym basenie, skóra narażona jest na ekspozycję. Dodatkowo chlorowana woda może zwiększać jej wrażliwość. Wysoki filtr chroni mnie przed przesuszeniem, podrażnieniami i fotostarzeniem, a jednocześnie nie obciąża skóry – wybieram lekkie formuły, które szybko się wchłaniają i dobrze trzymają podczas aktywności. 

Woda do picia

Podczas wizyty na basenie i w saunie organizm intensywnie traci wodę — zarówno przez pot w trakcie pływania, jak i przez intensywne pocenie się w wysokiej temperaturze sauny. Nawodnienie to klucz do zachowania dobrej kondycji, uniknięcia zawrotów głowy, skurczów mięśni czy uczucia zmęczenia. Zabranie ze sobą butelki wody — najlepiej filtrowanej lub mineralnej — pozwala szybko uzupełnić utracone płyny i elektrolity.

Kosmetyczka – minimum, ale skutecznie 

W mojej kosmetyczce zawsze znajduje się szampon chelatujący, który pomaga usunąć z włosów osady z chloru i metali ciężkich obecnych w wodzie basenowej. Wiadomo sam czepek nie zawsze wystarczy do całkowitej ochrony, gdzieś bokiem woda może do włosów się dostać. 

Po treningu biorę szybki prysznic, a następnie odciskam włosy ręcznikiem z nadmiaru wody, nakładam słabszą z masek jaką posiadam w danej chwili na stanie. Robię to jeszcze przed wejściem do sauny – ciepło wspomaga wchłanianie składników odżywczych z kosmetyku i poprawia jego skuteczność. To prosty trik, który pozwala mi wykorzystać czas w saunie bardziej efektywnie. 

Zabieram też żel pod prysznic i piankę do mycia twarzy. Po umyciu twarzy, przed wyjściem na zewnątrz reaplikuję SPF, który zmył się pod wpływem wody basenowej. 

Pielęgnacja ciała – praktycznie i etapami

Po treningu nie balsamuję ciała od razu – zazwyczaj nie ma na to czasu. Skórę dokładnie osuszam i pozostawiam dalszą pielęgnację na wieczór, już w domowym zaciszu. Wtedy sięgam po odżywczy balsam lub oliwkę, a co jakiś czas wykonuję też peeling kawowy, który pomaga złuszczyć martwy naskórek i poprawia krążenie. Po peelingu zawsze stosuję oliwkę na noc – dzięki temu skóra pozostaje gładka i nawilżona, nawet przy częstym kontakcie z wodą basenową. 


Podsumowanie – co warto spakować na basen?

Lista rzeczy do plecaka na basen:

  • strój kąpielowy (na sobie),

  • dres lub inne luźne ubranie wierzchnie,

  • ręcznik,

  • klapki,

  • silikonowy czepek,

  • kosmetyczka z:

    • szamponem chelatującym,

    • pianką do mycia twarzy,

    • krem z SPF do twarzy,

    • maską do włosów,

    • żelem pod prysznic,

  • butelka wody do nawodnienia.

Dobrze zaplanowany zestaw i przemyślana pielęgnacja sprawiają, że po treningu nie tylko jestem zregenerowana, ale też nie muszę obawiać się o stan skóry czy włosów. Chlor może być wymagający, ale przy odpowiednim podejściu można zminimalizować jego negatywny wpływ.


Co zabrać na basen? Lista rzeczy + porady pielęgnacyjne

25 stycznia 2025

Jak kompleksowo dbać o strój kąpielowy? Przewodnik dla miłośników basenów i saun

Jak kompleksowo dbać o strój kąpielowy? Przewodnik dla miłośników basenów i saun
Jak kompleksowo dbać o strój kąpielowy? Przewodnik dla miłośników basenów i saun

Regularne chodzenie na basen i saunę wymaga odpowiedniego dbania o strój kąpielowy, aby utrzymać jego wygląd i trwałość. Oto kilka kluczowych wskazówek: 

1. Częstotliwość prania 

Regularne pranie jest kluczowe. Po każdym użyciu na basenie lub w saunie, warto wyprać strój kąpielowy, aby usunąć resztki soli czy chloru. W przypadku częstego korzystania z basenu, warto mieć co najmniej dwa stroje kąpielowe, aby zawsze miałoby się coś na zmianę. 

2. Temperatura prania 

Najlepszym sposobem na pranie strojów kąpielowych jest użycie wody letniej (około 30°C). Wysoka temperatura może uszkodzić delikatne materiały i powodować blaknięcie kolorów. 

3. Program prania 

Optymalnym rozwiązaniem będzie program delikatne i 500 obrotów. Stroje kąpielowe pierzemy z pozostałym praniem w podobnym deseniu i kolorze. Możesz również namoczyć strój na kilka minut w wodzie z dodatkiem octu, który ma działanie przeciwbakteryjne. 

4. Detergent 

Wybierz delikatny detergent, który nie będzie uszkadzał materiału. Naturalne mydło lub specjalistyczne środki do prania strojów kąpielowych są najlepszym wyborem. Unikaj silnych środków piorących, które mogą zniszczyć strukturę włókien. Generalna zasada dla odzieży sportowej to pranie w samym proszku do prania, bez produktów typu zmiękczacze do tkanin, aby nie utraciły swoich właściwości.

5. Suszenie 

Unikaj suszarki mechanicznej, ponieważ wysoka temperatura może zdeformować strój. Lepiej pozostawić strój do wyschnięcia w przewiewnym, zacienionym miejscu. Nie susz go na słońcu, aby uniknąć blaknięcia materiału. 

6. Przechowywanie 

Po wyschnięciu, dobrze jest przechowywać strój kąpielowy w przewiewnym miejscu, unikając bezpośredniego kontaktu z słońcem. Nie skręcamy strojów, aby nie uszkodzić materiału.


[POST NIESPONSOROWANY]

Dzięki realizowanym na blogu współpracom komercyjnym, linkom afiliacyjnym i banerom reklamowym masz dostęp do wszystkich treści na blogu za darmo!

27 września 2023

Długie włosy na treningu: jak je upiąć, by nie przeszkadzały

Trening to ważna część życia, ale dla osób z długimi włosami może stanowić wyzwanie. Niezależnie od tego, czy jesteś pasjonatką pole dance, jogi, tańców towarzyskich czy siłowni, upięcie długich kosmyków może być kluczowe dla wygody i skupienia podczas treningu. W tym artykule przedstawiam różne sposoby upinania długich włosów, w tym wysoki kok, wysoki i niski kucyk, warkocz bokserski oraz rozpuszczone włosy, wszystko na podstawie własnego wieloletniego doświadczenia. Przedstawiam również plusy i minusy każdego z tych wariantów. Włosy mam teraz długości prawie do bioder, farbowane, jest ich dużo, ale są cienkie i podatne na łamanie, pod wpływem stresu wypadają garściami.

Wysoki kok na czubku głowy


Plusy: Nie ma nic, co mogłoby przeszkadzać w trakcie treningu, włosy są z dala od twarzy i szyi. 
Stylowy i elegancki wygląd. 

Minusy: Nawet jak zabezpieczam końcówki olejkiem, to po rozpuszczeniu włosów z koka muszę i tak ponownie użyć olejku, zawsze wtedy końcówki są dziwnie suche i trudne w rozczesaniu, pomimo że nie związuję jakoś wybitnie mocno, ani nie używam nic z metalowymi końcówkami.

Wysoki kok na czubku głowy to idealne rozwiązanie podczas treningów, które wymagają dużego ruchu głową, ale nie dotyka głowa ziemi - takich jak trening pole dance, tańce towarzyskie, standardowy stretching.
Nie sprawdza się do yoga wheel czy floor work, ponieważ utrudnia przewroty przez głowę i powoduje wtedy to ból. 


Wysoki kucyk


Plusy: Szybkie i proste do zrobienia. Długie włosy są z dala od twarzy.

Minusy: Wysoki kucyk może wydawać się ciężki na głowie podczas treningu typu skakanka, może wtedy się obsuwać i przez to rozpraszać. 
Może nie być najlepszym rozwiązaniem podczas ćwiczeń, które wymagają pracy na leżąco, jak nie zrobi się go dostatecznie wysoko to będzie przeszkadzał podczas pozycji, gdzie głowa leży w tym samym miejscu na ziemi co upięty kucyk. 

Stawiam na wysoki kucyk najczęściej podczas lekcji tańca, pole dance. Dobrze prezentuje się również na ujęciach foto i video z zajęć, długość ogona robi robotę, widać wtedy zwrot z inwestycji, trudu włożonego w wyhodowanie takiej czupryny.


Niski kucyk nad karkiem


Plusy: Trzyma włosy z dala od twarzy i ramion. Bardzo wygodny podczas treningu, nie krępuje większości ruchów. 

Minusy: Niepraktyczny do yoga wheel i standardowej jogi. Trzeba trzymać go ręką koło szyi, aby włosy nie wkręciły się pod koło do jogi.
Tak samo podczas standardowej jogi, włosy podczas pozycji takich jak pies z głową w dole potrafią spadać na szyję i w ten sposób rozpraszać.

Niski kucyk najlepiej sprawdza mi się podczas treningów cardio, siłowni oraz tańców towarzyskich. 


Warkocze bokserskie


Plusy: Trzyma włosy w jednym miejscu i nie plącze się. Wygląda stylowo i sportowo. 

Minusy: Wykonanie go zajmuje trochę czasu, nie zawsze też udaje się go wykonać estetycznie. 
Również mogą warkocze wkręcić się pod koło do jogi i może zaboleć, więc też trzeba ich pilnować podczas rolowania pleców.

Warkocz bokserski to idealna opcja podczas treningu pole dance, tańca, siłowni, stretchingu.


Włosy rozpuszczone


Plusy: Włosy potrafią nadrobić braki w urodzie, w końcu po to się w nie inwestuje grube pieniądze.

Minusy: Potrafią rozpraszać, mogą się splątać. 

Decyduję się na rozpuszczone włosy już raczej podczas zajęć pozalekcyjnych, czyli tzw. practice. Lub pod sesje zdjęciowe i nagrania. Nie samą robotą człowiek żyje, kiedy w klubie udaje się fotografowi zrobić ujęcie korzystne w tańcu, to zgrywam dane zdjęcie na swój dysk. Zamiast typowej tapety na wygaszacz komputera, mam ustawiony losowy pokaz slajdów ze swojego folderu zdjęć. Zawsze to lepiej się człowiek w robocie czuje, gdy po odpaleniu kompa widzi ujęcia tego, co przeżył, przypomina to po co się żyje, nie tylko, żeby płacić Podatki I Składki, ale by żyć - uczyć się nowych rzeczy, kochać, lubić, tańczyć, dotykać, oddychać.


Włosy nad wodą


Tu już wyższa szkoła jazdy. Najczęściej decyduje się na warkocz dobierany. Wtedy najłatwiej jest mi rozplątać po kąpieli włosy. 
Oczywiście dodatkowa warstwa serum na końcówki, aby je zabezpieczyć zawsze jest. 

Gdy wybieram się na basen, gdzie chlorowana woda, zawsze obowiązkowo dodatkowo na włosy czepek silikonowy pływacki.
Praktykuję upięcia typu kok pod czepek. Zawsze gładkie gumki, bez dodatkowych elementów, które mogłyby wplątać się we włosy.



Pamiętaj, że wybór odpowiedniej fryzury podczas treningu zależy od rodzaju aktywności i własnych preferencji. Niezależnie od tego, jaki wariant wybierzesz, pamiętaj o właściwej pielęgnacji włosów, aby chronić je przed uszkodzeniami spowodowanymi przez pot i tarcie. Teraz kiedy wiesz, jak upiąć długie włosy, możesz skupić się na treningu i osiągnięciu swoich fitnessowych celów!

27 listopada 2022

Odciski po pole dance i aerial hoop – jak dbam o dłonie i stopy?

Odciski po pole dance i aerial hoop – jak dbam o dłonie i stopy?

Odciski po pole dance i aerial hoop – jak dbam o dłonie i stopy?

Obok zakwasów, siniaków i obolałych mięśni istnieje jeszcze jedna mniej przyjemna strona treningów pole dance i aerial hoop – odciski i zrogowacenia skóry. 

Jeżeli ktoś nigdy nie trenował na drążku czy kole, może się zdziwić, jak szybko dłonie potrafią odczuć regularny kontakt ze sprzętem. Szczególnie na początku, po dłuższej przerwie albo po intensywnym treningu może pojawić się nie tylko zgrubiała skóra, ale również bolesny odcisk, który w najgorszym przypadku może się zerwać. 

A wtedy trudno mówić o wygodnym treningu. 

Dlaczego po pole dance pojawiają się odciski? 

Pole dance mocno angażuje dłonie. Chwytanie drążka, utrzymywanie ciężaru własnego ciała, tarcie skóry o powierzchnię rurki i powtarzanie tych samych ruchów sprawiają, że skóra dłoni jest regularnie poddawana obciążeniom. 

Organizm reaguje na takie warunki między innymi poprzez pogrubienie warstwy rogowej skóry. To naturalny mechanizm ochronny – skóra próbuje w ten sposób zabezpieczyć się przed dalszym tarciem i naciskiem. 

Problem pojawia się wtedy, kiedy zgrubienie robi się zbyt duże albo skóra jest przesuszona i zaczyna pękać.

U mnie szczególnie widoczna jest różnica po dłuższej przerwie od treningów. 

Najgorzej jest po dłuższej przerwie 

Jeżeli przez kilka miesięcy nie mam kontaktu z drążkiem, moje dłonie bardzo szybko przypominają sobie, że nie są już przyzwyczajone do takich obciążeń. 

Po powrocie do treningów skóra potrzebuje czasu, żeby ponownie się przystosować. Dlatego po przerwie staram się nie traktować pierwszych treningów tak, jakbym poprzedniego dnia wcale nie skończyła z pole dance. 

To właśnie wtedy szczególnie łatwo o bolesne odciski. 

Z perspektywy czasu nauczyłam się, że powrót do treningów po kilku miesiącach przerwy wymaga również powrotu dłoni do treningu. 

Nie tylko mięśnie potrzebują czasu. 

Co zrobić, kiedy odcisk się zerwie? 

To zdecydowanie najmniej przyjemny moment. 

Kiedyś zdarzało mi się skończyć trening z zerwanym odciskiem i doskonale pamiętam charakterystyczne uczucie: nagle chwyt przestaje być komfortowy, a każdy kolejny kontakt dłoni z drążkiem przypomina, że skóra właśnie odmówiła współpracy. 

Pierwsza zasada jest u mnie bardzo prosta: 

nie próbuję wtedy za wszelką cenę dokończyć treningu. 

Jeżeli rana pojawia się jeszcze podczas zajęć, schodzę z drążka i odpuszczam ćwiczenia wymagające mocnego chwytu. Ostatnie minuty można wykorzystać na coś, co nie obciąża uszkodzonego miejsca – na przykład spokojne rozciąganie. 

Dawniej po prostu myłam dłonie i próbowałam funkcjonować dalej. Dzisiaj do otwartej rany podchodzę znacznie ostrożniej: przede wszystkim oczyszczam ją i chronię przed dalszym tarciem oraz zabrudzeniem. 

Jeżeli rana jest głęboka, mocno krwawi, wygląda na zakażoną albo nie goi się prawidłowo, nie eksperymentuję z domowymi sposobami, tylko konsultuję ją ze specjalistą. 

A co z magnezją? 

Jeżeli macie na dłoniach świeżą ranę, szybko przypominacie sobie, że magnezja i uszkodzona skóra nie są najlepszym połączeniem. 

Zwłaszcza jeśli magnezja zawiera alkohol, kontakt z otwartą raną może być naprawdę nieprzyjemny. 

Dlatego po pojawieniu się rany nie próbuję kontynuować treningu z magnezją na dłoniach. Obowiązkowo wtedy pędzę do łazienki, i myję dłonie. W tym momencie ważniejsze jest pozwolenie skórze na regenerację niż kolejna figura do odhaczenia. 

Codzienna pielęgnacja dłoni 

Najlepszym sposobem na uniknięcie części problemów z dłońmi okazała się u mnie nie żadna magiczna maść, tylko zwyczajna regularność. 

Krem do rąk to u mnie codzienny rytuał. 

Najczęściej robię to wieczorem, dzięki czemu nie muszę później zastanawiać się, dlaczego wszystko, czego dotknęłam, jest tłuste. 

Przy bardzo suchej skórze dobrze sprawdza mi się również olejek. 

Nie chodzi o to, żeby przed każdym treningiem nakładać na dłonie grubą warstwę tłustego kremu – wręcz przeciwnie. Przed treningiem skóra powinna mieć warunki zapewniające pewny chwyt. 

Pielęgnacja ma dla mnie sens przede wszystkim pomiędzy treningami, kiedy skóra ma czas się zregenerować. 

Czy da się całkowicie uniknąć odcisków? 

Nie. I chyba właśnie to jest najważniejsza rzecz, którą warto powiedzieć osobie zaczynającej pole dance. 

Można dbać o dłonie, stopniowo zwiększać obciążenie i reagować na pierwsze oznaki problemu, ale kontakt skóry z drążkiem pozostaje elementem tego sportu. 

U mnie różnica polega przede wszystkim na tym, że z czasem nauczyłam się obserwować swoje dłonie. Jeżeli widzę, że w konkretnym miejscu zaczyna tworzyć się bolesne zgrubienie, wiem już, że nie warto czekać, aż problem sam się rozwiąże. 

Odciski na stopach – kolejna pamiątka po treningach 

Dłonie to jednak nie wszystko. Ponieważ podczas treningów ćwiczę boso, również moje stopy mają swoje doświadczenia z odciskami i zrogowaceniami. 

Dodatkowo latem często chodzę boso po działce – zalecenie ze względu na płaskostopie. Skóra również dostaje wtedy sporo dodatkowego bodźca. Jeżeli zaniedbam pielęgnację, szybko pojawiają się twarde zrogowacenia. I tutaj nauczyłam się, że zdecydowanie łatwiej jest działać wcześniej niż później. 

Jak dbam o stopy? 

W moim przypadku podstawą jest regularny pedicure i niedopuszczanie do sytuacji, w której zrogowaciała skóra staje się bardzo gruba. Jeżeli już do tego dojdzie, najpierw pozwalam skórze zmięknąć podczas kąpieli, a następnie delikatnie usuwam nadmiar zrogowaciałego naskórka. Dopiero później przychodzi czas na krem. Najważniejsza zmiana względem tego, co robiłam kiedyś? 

Nie czekam, aż problem zacznie boleć. 

Jeżeli skóra jest regularnie pielęgnowana, łatwiej utrzymać ją w dobrym stanie niż później próbować naprawiać bardzo twarde, przesuszone zrogowacenia. Jeżeli natomiast skóra zaczyna pękać, pojawia się ból, krwawienie albo rana, traktuję to już nie jako zwykły problem kosmetyczny, ale uszkodzenie wymagające odpowiedniej pielęgnacji. 

Co zmieniło się po latach treningów? 

Największą różnicę widzę nie w tym, że nagle przestały pojawiać się odciski. Po prostu lepiej znam swoje ciało. Wiem, jak wyglądają moje dłonie po pierwszych treningach po dłuższej przerwie. Wiem, które miejsca są bardziej podatne na zgrubienia. Wiem również, kiedy lepiej odpuścić kolejną próbę figury, zamiast doprowadzić do sytuacji, w której następnego dnia nie będę mogła normalnie używać ręki. I chyba właśnie tego najbardziej nauczył mnie pole dance – że progres nie zawsze polega na zrobieniu kolejnej trudniejszej figury. Czasami progres to również wiedza, kiedy zrobić krok wstecz i dać swojemu ciału czas na regenerację. 

Czy odciski są „ciemną stroną” pole dance? 

Trochę tak. W zdjęciach z treningów widać efekt końcowy: figurę, strój, uśmiech i moment, w którym wszystko wygląda lekko. Znacznie rzadziej pokazuje się dłonie po kilku godzinach treningu, siniaki na nogach czy mięśnie, które następnego dnia przypominają o każdej wykonanej figurze. A to również jest część tego sportu. Dlatego jeżeli dopiero zaczynasz pole dance albo aerial hoop i nagle odkrywasz na dłoniach odciski, których wcześniej nie miałaś, niekoniecznie oznacza to, że robisz coś źle. Warto natomiast nauczyć się odpowiednio reagować na pierwsze oznaki problemu i regularnie dbać o skórę. 

Bo – jak mówi klasyk – lepiej zapobiegać niż leczyć. 

Nie znam cud preparatu, który zregenerowałby mi rany w jedną noc. Foto poniżej będzie z otwartą już raną następnego dnia, jeśli ktoś mdleje lub ma inne skutki uboczne na taki widok, musi wyjść. 

Tutaj moja dłoń już z zerwanym odciskiem: 

Odciski - ciemna strona Pole Dance

Fajnie by było, gdyby inne Pole Dance'rki też się wypowiedziały, jak sobie radzą z urokami naszego sportu.


Praktycznie o pole dance

Jeśli dopiero zaczynasz albo chcesz wiedzieć, jak wygląda pole dance od bardziej praktycznej strony, zajrzyj też do:

09 listopada 2019

Siniaki i zakwasy - jak sobie z nimi radzić?

Siniaki i zakwasy - jak sobie z nimi radzić?
Siniaki i zakwasy - jako sobie z nimi radzić?

Po czym poznać osobę, która regularnie trenuje? Po energii, satysfakcji po dobrze wykonanym treningu… i czasem po kilku siniakach, których trudno byłoby się spodziewać po zwykłym spacerze czy treningu na siłowni. 

W pole dance kontakt ciała z drążkiem jest częścią treningu, dlatego siniaki, otarcia czy obolałe mięśnie mogą być dla początkującej osoby czymś zupełnie nowym. Szczególnie podczas nauki nowych figur ciało dostaje bodźce, do których nie jest jeszcze przyzwyczajone. Z czasem część tych dolegliwości pojawia się coraz rzadziej, ale jedno się nie zmienia – regeneracja jest równie ważną częścią treningu jak sam trening. 

Skąd biorą się siniaki po pole dance? 

Na początku mojej przygody z pole dance siniaki potrafiły pojawiać się w naprawdę zaskakujących miejscach. Uda, łydki, stopy, okolice pod kolanami… czyli właściwie wszędzie tam, gdzie ciało miało kontakt z drążkiem. W pole dance niektóre figury wymagają mocnego docisku określonej części ciała do rurki. Dochodzi do tego tarcie, przenoszenie ciężaru ciała i utrzymywanie pozycji przez określony czas. Nic dziwnego, że skóra i tkanki potrzebują czasu, żeby przyzwyczaić się do takich obciążeń. 

Co ciekawe, z czasem zauważyłam u siebie dużą różnicę. Miejsca, które na początku regularnie kończyły się siniakami, zaczęły znacznie lepiej znosić trening. Na udach mogłam już bez większego problemu owinąć się wokół drążka i po prostu na nim wisieć. 

Nie oznacza to jednak, że ciało nagle staje się odporne na wszystko. Są miejsca, które nadal pozostają znacznie bardziej wrażliwe – u mnie należą do nich między innymi stopy czy okolice pod kolanami. 

Dlatego siniak po treningu nie musi oznaczać, że coś zrobiliśmy źle. W przypadku pole dance kontakt z drążkiem jest po prostu częścią specyfiki tej aktywności. 

Czym właściwie są „zakwasy”? 

Przez lata wszystko, co bolało mnie po treningu, nazywałam po prostu zakwasami. Dzisiaj wiadomo, że potoczne określenie „zakwasy” często odnosi się do DOMS (Delayed Onset Muscle Soreness), czyli opóźnionej bolesności mięśniowej. Pojawia się ona szczególnie po nowym albo bardziej intensywnym niż zwykle wysiłku. Dlatego można jej doświadczyć zwłaszcza wtedy, kiedy uczymy się nowych figur, wracamy do treningów po przerwie albo nagle zwiększamy ich intensywność. 

Najciekawsze jest to, że ból niekoniecznie pojawia się od razu po treningu. Czasami wychodzę z zajęć z przekonaniem, że wszystko poszło świetnie, a następnego dnia zaczynam odkrywać, że istnieją mięśnie, o których wcześniej nie wiedziałam. 

I właśnie dlatego regenerację warto traktować jako część treningu, a nie coś, czym zajmujemy się dopiero wtedy, kiedy następnego dnia ledwo możemy zejść po schodach. 

Moje sposoby na regenerację po treningu 

Nie mam jednego magicznego sposobu, który sprawia, że następnego dnia wszystko przestaje boleć. Najlepiej sprawdza mi się po prostu połączenie kilku rzeczy. 

Ciepłe kąpiele

Po treningu lubię zacząć od ciepłego prysznica. Nie chodzi o wielogodzinne moczenie się w gorącej wodzie, tylko o chwilę relaksu i rozluźnienia po wysiłku. Kiedy mam ochotę na trochę dodatkowej pielęgnacji, sięgam również po peeling – szczególnie peeling kawowy. Traktuję go jednak przede wszystkim jako element pielęgnacji i przyjemny rytuał po treningu, a nie sposób na „leczenie” siniaków. Na zakończenie wykonuję delikatny masaż, na przykład podczas nakładania balsamu czy olejku. 

Rozciąganie i lekki ruch 

Jedną z rzeczy, które najbardziej doceniłam wraz z regularnym treningiem, jest stretching. Rozciąganie nie sprawia oczywiście, że każdy ból mięśni magicznie znika. Daje mi jednak poczucie większego rozluźnienia i pomaga utrzymać ciało w dobrej kondycji między treningami. Szczególnie dobrze pamiętam okres, kiedy bardzo często bolały mnie plecy. Przez lata próbowałam różnych sposobów, a trenerka zwróciła mi uwagę na coś znacznie bardziej podstawowego – charakter mojej pracy. Wielogodzinne prowadzenie samochodu, siedzenie przy komputerze, a do tego długie stanie w określonych pozycjach podczas pracy potrafiły zrobić swoje. W moim przypadku regularne rozciąganie spiętych mięśni okazało się znacznie bardziej sensownym elementem codziennej rutyny niż ciągłe sięganie po maści przeciwbólowe. 

Przy mocnych DOMS nie zawsze trzeba też całkowicie leżeć. Czasami lekki spacer z psem czy spokojny ruch na basenie jest przyjemniejszy niż spędzenie całego dnia bez aktywności. 

Oczywiście jeśli ból jest silny, nietypowy albo utrudnia normalne funkcjonowanie, nie jest to moment na zasadę „rozchodzę i będzie dobrze”. Zbyt problematyczny jest sygnałem do wizyty lekarskiej.

Sen, nawodnienie i odpoczynek 

To zdecydowanie jedna z podstaw. Po intensywnym treningu organizm potrzebuje czasu na odpoczynek. Dlatego nie każdy dzień musi być dniem bicia kolejnych rekordów. Staram się też pamiętać o odpowiednim nawodnieniu i normalnym posiłku po aktywności. Nie chodzi o żadną skomplikowaną dietę sportową – po prostu trudno oczekiwać od organizmu sprawnej regeneracji, jeśli jednocześnie dostarczamy mu zbyt mało płynów, jedzenia czy snu. 
Z perspektywy czasu właśnie te podstawy wydają mi się dużo ważniejsze niż szukanie kolejnego „cudownego” produktu na regenerację. 

Kiedy siniak lub ból powinien zaniepokoić? 

Siniak po treningu to jedno, ale nie każdy ból czy uraz należy automatycznie tłumaczyć sportem. Warto zwrócić uwagę szczególnie na sytuacje, w których pojawia się bardzo silny lub narastający ból, duży obrzęk, znaczne ograniczenie ruchu albo siniak, który jest wyjątkowo rozległy lub szybko się powiększa. Podobnie nie warto ignorować objawów, które nie ustępują albo wyraźnie różnią się od tego, co zwykle pojawia się po treningu. W takich sytuacjach lepiej skonsultować się ze specjalistą niż próbować kolejnego domowego sposobu znalezionego w internecie. 

Jak ciało przyzwyczaja się do treningu? 

Jedną z ciekawszych rzeczy w regularnym trenowaniu jest obserwowanie, jak zmienia się reakcja własnego ciała. Na początku pole dance był dla mnie pod tym względem trochę szokiem. Siniaki pojawiały się często, mięśnie bolały po treningach, a niektóre figury zostawiały po sobie pamiątki na kilka dni. 
Z czasem wiele rzeczy zaczęło wyglądać zupełnie inaczej. Nie oznacza to, że przestałam mieć siniaki albo że każdy trening stał się bezbolesny. Po prostu ciało nauczyło się radzić sobie z częścią obciążeń, które wcześniej były dla niego czymś nowym. To zresztą jedna z rzeczy, które najbardziej lubię w regularnej aktywności – zaczynasz zauważać nie tylko postęp w wykonywaniu ćwiczeń, ale też to, jak zmienia się reakcja całego organizmu. 

Regeneracja to też część treningu 

Z czasem przestałam szukać jednego cudownego sposobu na regenerację. Znacznie większą różnicę robi u mnie całość: odpoczynek, sen, rozciąganie, odpowiednie nawodnienie i rozsądne podejście do kolejnego treningu. 
Zaakceptowałam, że ciało ludzkie jest skonstruowane w taki, a nie inny sposób. Staram się rozróżniać zwykłe zmęczenie po treningu od sygnałów, których nie należy ignorować. Wspomniane sposoby nie są może najbardziej spektakularnymi elementami sportowej rutyny, ale to właśnie z takich prostych rzeczy składa się moje podejście do regeneracji. 


A siniaki? Cóż. W pole dance czasami są po prostu częścią atrakcji.


Praktycznie o pole dance

Jeśli dopiero zaczynasz albo chcesz wiedzieć, jak wygląda pole dance od bardziej praktycznej strony, zajrzyj też do:


[POST NIESPONSOROWANY]
Dzięki realizowanym na blogu współpracom komercyjnym, linkom afiliacyjnym i banerom reklamowym masz dostęp do wszystkich treści na blogu za darmo!

27 lipca 2019

Pole dance - wyobrażenia, a rzeczywistość?

I pykła kolejna rocznica... tym razem trenowania na rurce❤️ Jak wyglądały moje wyobrażenia, a jaka okazała się rzeczywistość?
  • Będę ociekać erotyzmem - tak naprawdę tak sobie to wyobrażałam! Że faceci będą się ślinić na mój widok jak na te laski w strip-klubach! W rzeczywistości okazało się, że nic w tym sporcie nie ma z erotyki! I cały mój misterny plan podrywu na erotyczne tańce poszedł w pizdu🤣 To już kizomba i batacha bardziej przypomina wstęp do p0rn0.
  • Że wejdę na rurę i po prostu będę sobie wokół niej skakać - w rzeczywistości trzeba się skoncentrować na tym co się robi, moja szwankująca pamięć daje mi się tu po dziś dzień we znaki. Dalej ciężko mi jest powtórzyć pierwsze kroki jak instruktorka pokazuje coś nowego.... dopiero po kilku miesiącach "coś zaskakuje wchodzi w krew" i zaczyna jakoś to u mnie sensownie wyglądać.
  • Nie będzie porażek - a w realu, były figury których miesiącami nie mogłam pojąć. Ba dałam się zaprogramować że się tego nie nauczę... a potem nagle nowa instruktorka przymusiła zrobić hak przodem i suprajsik wyszło!
  • Będę latać niczym motylek - w rzeczywistości utrzymać się pare sekund i nie spaść to jest wyczyn! Póki co nadal jedyne motyle jakich zaznałam w swoim życiu to te wytatuowane na moich plecach.
  • Raz się wyuczę figury i już zawsze będę ją umieć - dalej nie, są takie że jak już je opanowałam to nie muszę ich co chwile przypominać bo mi zostają, a są takie których raz się uda zrobić i tyle. Po kilku miesiącach muszę się od nowa ich uczyć.
  • Nie będzie siniaków... jest więcej siniaków niż po krav madze! Nie wiem nawet kiedy je nabijam to jest najciekawsze! Dopiero następnego dnia podczas porannego prysznica "Ooo nowy siniaczek".
  • Odpocznę psychicznie - to się sprawdziło! Były tak ciężkie miesiące, tak myśli wariowały że nic nie dawało ulgi... dopiero po wdrapaniu się na rurę głowa się wyłączała, miała nowe zajęcie. Po wyjściu z sali jeszcze chwile żyłam tym co było na zajęciach, w drodze powrotnej robiąc screny z nagrań by wrzuć zdjęcia na profile social media... to jest balsam dla duszy i umysłu! Żadne zumby, trampoliny, nie dawały takie ulgi.
  • Nie będzie to jakoś specjalnie drogo - a to jeden z najdroższych sportów jakie trenowałam! Jednorazowe wejście zaczyna się od 35zł! Do tego jeszcze dochodzi zakup stroju, bo zwykłe legginsy i koszulka ograniczają, białko i inne suplementy żeby się zregenerować, magnezja bo się ślizgasz, olejki i balsamy na regenerację skóry... To nie to co kiedyś chodziłam na siłkę za stówkę miesięcznie i to było wszystko. W sumie i tak zaczęłam trenować po opłaceniu i zakończeniu pierwszej uczelni, odeszły mi co miesiąc koszty czesnego, a karnet wykupowałam za połowę ceny czesnego, więc resztę mogłam przeznaczyć na zakup pozostałych potrzebnych produktów, i dalej wychodziłam na 0, mój budżet nie uszczuplał przez to.
  • Zbuduję sobie tym ego - no moje poczucie wartości od zawsze pozostawało wiele do życzenia, mój wewnętrzny krytyk chyba był w kilku osobach, skoro nom stop mnie atakował. Gdy wreszcie udało mi się zrobić jakiś postęp, po miesiącach frustracji... wreszcie poznałam uczucie dumy z siebie! Tak nauczyłam się być z siebie zadowolona!
  • Jak ludzie zareagują? Właściwie to nie zaprzątałam sobie tym głowy... wyszło samo w trakcie, choć nie ukrywam lekko zaskoczyło, na postawie przeprowadzonych przeze mnie rozmów wyszło że: 
  1. Faceci i kobiety w przedziale wiekowym od 18 do 30 oraz 38 do 52 - mają świadomość że jest to dyscyplina sportowa, normalnie na ten temat rozmawiają
  2. Faceci i kobiety w przedziale wiekowym od 31 do 37 - dalej mają skojarzenie jedynie z tym co się stało w latach osiemdziesiątych gdy ten sport zepsuły właśnie laski wykorzystując rurę do striptizu, widocznie utknęli w swojej prehistorii.
  3. Mało wiedzą o historii sportu - wspomnij że facet wynalazł pole dance to towarzystwo ma miny, jakbyś przynajmniej ogień wynalazł….😳

      Praktycznie o pole dance

      Jeśli dopiero zaczynasz albo chcesz wiedzieć, jak wygląda pole dance od bardziej praktycznej strony, zajrzyj też do: